Ruim een week voor deze wedstrijd begon het bij de Were Di-Dames al te gonzen: "Tegen Audacia zouden we wel eens kunnen winnen!" Afgelopen zondag moesten deze voornemens dus waargemaakt worden.
Vol vertrouwen togen we dan ook naar Moergestel om hopelijk onze eerste punten te pakken. Het was meteen de première voor onze nieuwe UIT-coach Rob. Deze had in zijn hele loopbaan als coach nog nooit een wedstrijd verloren, dus dat beloofde wat. Dat dit zijn eerste wedstrijd was, is bijzaak...
Vanaf de eerste minuut zetten de dames van Were Di veel druk en werd er overwegend op de helft van Audacia gespeeld. Dit was een compleet nieuwe ervaring en die smaakte naar meer! Al snel hadden we een paar kansjes, die helaas net het doel niet haalden. Uiteindelijk was het dan toch Ilona die na een corner van Babette de 0-1 binnen trapte.
Een oorverdovend gejuich steeg op vanaf de kant en op het veld. Enige tijd later kon Babette in haar eentje op de keeper aflopen en schoot beheerst de 0-2 binnen. En the crowd goes mad!!! Wat een sensatie, wat een goed gevoel!
Tijdens de rust veranderde er echter iets. Waar bij ons de suiker in de thee ontbrak had Audacia schijnbaar goed spul op, want vrijwel direct in de 2e helft werd de 1-2 gemaakt. Oh nee! De tegenstanders hadden waarschijnlijk een donderpreek gehad in de kleedkamer, want ze waren ineens ontzettend fel en gretig. Het duurde dan ook niet lang voordat de verdediging en keepster Linde voor de 2e keer kansloos waren en de 2-2 een feit was.
Het was duidelijk: we moesten ons herpakken en ons spel van de 1e helft zien te hervinden. Na een aantal wissels aan onze kant liep het weer beter en kregen we weer de overhand.
Er werd weer een corner versierd, die Babette ging nemen. Coach Rob riep al vanaf de zijlijn: "Deze gaat erin hè"!
En jahoor, met een keurige boog, krulde Babette hem zelf het doel van Audacia in. We stonden weer voor en zouden dit niet meer uit handen geven!
De spanning was te snijden bij iedereen, maar tot de laatste minuut bleven we goed spelen. Er werd aangevallen, goed verdedigd en de enkele keer dat ze door onze verdediging heenbraken was Linde daar met een prachtige redding. En daar was het laatste fluitsignaal van de scheids; onze eerste punten zijn binnen! Er maakte zich een euforisch gevoel ons meester en we vierden de overwinning alsof we kampioen waren geworden. Wat was dit heerlijk! De eerste 3 punten zijn binnen, op naar de volgende! Maar eerst volgende week de confrontatie met de dames van Willem II...
We are black, we are white, we are fucking dynamite!