Deze dag hadden we eindelijk weer eens genoeg speelsters: 11 in de basis en 5 op de bank. Wat een luxe! Dat en het feit dat de studenten van Merlijn slechts 1 plaatsje boven ons stonden, beloofde veel goeds.
Meteen vanaf de aftrap bepaalde Were Di het spel. Er werd veel aangevallen en hoewel het doel niet direct gevonden werd, volgde de ene corner na de andere. Na een minuut of 10 scoorde Babette dan ook de 1-0.
Gejuich steeg op vanuit de dug-out, want zo snel hadden we nog nooit voor gestaan. Vrijwel direct daarna kwam Vivian met een prachtig schot, wat helaas net miste. Dit werd meteen weer goed gemaakt toen Sandra korte tijd later vanuit een corner de 2-0 kon maken. Wederom gejuich en er stegen al kreten op dat we dit dik zouden gaan winnen.
Maar wij zouden geen Were Di dames zijn, als er niet ook iets zou gebeuren waarbij op één of andere manier het ziekenhuis betrokken wordt... Edwin zei vooraf dat hij alvast de ambulance had besteld voor 15.00 u., maar dat was net iets te laat, want na 25 minuten spelen viel Stephanie ongelukkig op de grond en moest naar het ziekenhuis. Diagnose: ingescheurde enkelbanden... We zullen je missen de komende tijd.
Het spel werd hervat en ineens was daar Daphne, die helemaal vanuit de achterhoede voor de goal kwam en heel beheerst de 3-0 binnen schoot. Lekker hoor!
Merlijn voelde zich waarschijnlijk zoals wij ons ook wel eens hebben gevoeld; zuur! Het was belangrijk dat we scherp zouden blijven en niet te overmoedig zouden worden, want we hebben al vaker meegemaakt dat we ons rijk waanden en uiteindelijk toch maar nipt wonnen. Babette besloot dan ook maar het zekere voor het onzekere te nemen en maakte vlak voor rust nog even 4-0.
Wat een heerlijk gevoel om zo de rust in te gaan! Even waren we nog bang dat Merlijn in de kleedkamer een enorme peptalk van hun trainer zou krijgen, maar getuige de 2e helft was dat niet het geval.
Na de rust moesten we even ons spel hervinden, maar dat lukte gelukkig vrij snel. De regen kwam inmiddels met bakken uit de hemel, maar dat mocht de pret niet drukken, want Were Di was in the winning mood! In de 60e minuut had Were Di weer een corner en eindelijk maakte Bonny (die voor Stephanie in de plaats was gekomen) haar langverwachte (en welverdiende) eerste goal. Wat een feest!
Merlijn mocht ook een paar keer aanvallen en zo bewees ook keepster Yvonne het nut van haar aanwezigheid. Met gemak hield ze de zeldzame kansen van Merlijn uit het doel. Verder stond de verdediging als een huis en konden de aanvallers zich bezig houden met waar ze voor bedoeld zijn; goale maken!
Met deze stand zou het begrijpelijk zijn geweest als de dames van Merlijn de kopjes hadden laten hangen. Maar zij bleven doorspelen en probeerden er het beste van te maken. Helaas kon dit niet gezegd worden van hun vlagger... Nadat hij vlagde voor buitenspel en dit niet werd toegekend, gooide hij het spreekwoordelijke bijltje (vlaggetje) erbij neer en ging mokkend op de bank zitten.
Groot was dan ook de frustratie toen de dames van Merlijn even later om buitenspel riepen, maar er geen vlagger was om hen bij te staan... De coach van Merlijn kon hier niet om lachen en besloot een rare, ongefundeerde opmerking tegen ondergetekende te maken: "Waarom ga je niet naar de sportschool, want zo val je niet af hoor". Au, die doet pijn... NOT! Op een dergelijke opmerking kan maar één reactie volgen: "Ik zou er in ieder geval nog iets aan kunnen doen, maar aan die kop van jou valt niks meer te redden." Einde gesprek met de Merlijn-coach.
Terug naar de wedstrijd en onze core-business van deze dag: WINNEN! Nog steeds kregen we vele kansen, die helaas net niet in het net belandden. Maar 3 (of 4, of 5) keer is scheepsrecht en als je maar blijft proberen, lukt het vanzelf een keertje. Zo ook met de 3e goal van Babette; 6-0 voor Were Di.
Babette wilde echter meer en sloot de wedstrijd prachtig af met het maken van de 7e goal. Helaas volgde er geen buikschuiver, maar het feest was compleet. Were Di Dames 1 wint met 7-0! We stijgen weer een plaatsje en hopen het volgende week tegen Heeze nog eens dunnetjes over te doen.